Zwaar leven

Op dit soort dagen denk ik: ”Ik heb zo’n zwaaaaar leveeeeen. Het is nog moeilijker dan dat van Brigitte Kaandorp.”

9:00 uur
Daar ging ik hoor. Zonder ontbijt de fiets op naar de sportschool. Het was weer zwaar vanochtend. Soms zit ik nog tussen slapen en wakker zijn in en dan krijg je de raarste dingen. “Ik wil niet dat ze me te pakken krijgen en in die kerker stoppen!” dacht ik deze morgen slaperig terwijl ik naar mijn nachtkastje staarde. Daarna lag ik nog minuten lang apathisch te wezen, terwijl ik me allang had moeten haasten om op tijd te kunnen komen. Het resultaat: te laat bij de les. Al sorry mompelend stormde ik de zaal binnen. Ik begon natuurlijk wel meteen enthousiast mee te doen, maar de spierpijn van eergisteren zorgde ervoor dat mijn armen al verzuurde bij de eerste beweging. Waarom wilde ik vandaag zo graag? Ik had ook gewoon in bed kunnen blijven liggen. 
Ook nog een invaller die de pasjes niet weet. Tuurlijk. Dat kan er ook nog wel bij. Het was een rommelige les. Had ik me hiervoor hiernaartoe gesleept? Ze hadden eens moeten weten dat ik niet van rommelige lessen houd. Chagrijnig liep ik de sportschool weer uit. 

10:00 uur
Ik bevond me op de tweede verdieping van het gemeentehuis. Een lange wachtrij en nummertjes trekken. Toen ik éindelijk aan de beurt was gaven ze mij een nieuw rijbewijs. Niet dat hij was afgepakt omdat ik me als wegpiraat had gedragen ofzo, maar gewoon omdat hij was verlopen. Ik kreeg een mooiere in mijn handen gedrukt. Rozer, zonder krassen en met een nieuwe datum. Tien minuten wachten en je kunt er weer tien jaar tegenaan. Ik zou onredelijk zijn als ik daar over zou gaan zitten klagen, dus dat doe ik dan ook niet.

11:00 uur
Ik zat er helemaal klaar voor. Laptopje op tafel en aan het werk maar weer. Bleek de Wifi uitgevallen. En dan bel je naar zo’n instantie en sta je eerst twintig minuten in de wacht. En dan krijg je zo’n vrouwtje aan de lijn die absoluut niet in Jip en Janneke taal kan uitleggen waarom het internet het niet doet. Kortom: Na een uur pielen en klooien aan het modem nog steeds geen Wifi. Zonde van mijn tijd.

En de dag was pas net begonnen… 

Op dit soort dagen denk ik: “Ik heb zo’n zwaaaaar leveeeeen. Het is nog moeilijker dan dat van Brigitte Kaandorp.” Dus je zult vast begrijpen dat ik daarna op YouTube het lied ‘Zwaar Leven’ van Brigitte heb opgezocht. En op repeat heb gezet. En dan heel hard meezingen en me ellendig voelen. “Ik heb een heel zwaar leven, nee, maar echt heel zwaaaaar. Moeilijk, moeilijk, moeilijk, moeilijk, moeiii-lijkkk.” Want zoals Kaandorp het zelf al zegt: Het leven is voor mij gewoon ontzéttend zwaar.

Zo af en toe mag mevrouw Leven met haar zware lijf best eens op bezoek komen en flink uit de koektrommel snoepen.

Och, wat houd ik er stiekem van. Zeiken op het leven. En wat houden we er als Nederlanders allemaal van. Zeiken op het weer, op de buurvrouw, op onbenulligheden. Ik wil je hierbij dan ook niet vertellen dat je per definitie moet gaan stoppen met zeiken. Nee, dat zou flauw zijn. Want het kan soms gewoon heel lekker zijn. En laten we eerlijk zijn: Het leven zeikt zo af en toe ook gewoon op ons. Dan mogen we gerust een beetje terug zeiken. Maar misschien moeten we het daarna wel wat in balans brengen. Moet ik na een ochtend als deze (die eigenlijk zo vreselijk niet was) kijken naar wat ik wel heb. Want dat is best een hoop kan ik je vertellen. Een man, een familie, een huis, een auto, een baan. Daar noem ik zo wat westerse levensbehoeften die mij zijn toebedeeld. Met dat in mijn achterhoofd moet ik mezelf af en toe toespreken: Floor, zo verschrikkelijk is het allemaal niet. 

Ook zou ik niet willen dat ik helemaal geen zwaar leven meer had. Zo af en toe mag mevrouw Leven met haar zware lijf best eens op bezoek komen en flink uit de koektrommel snoepen. Want zonder een beetje zwaar leven bestaan er ook geen mooie dagen. (Ja, die is diep. Die kan op een tegeltje.)

Conclusie: Al slaat het leven hard in je gezicht, toch houdt ze je in evenwicht. 

Denk daar maar eens even over na.