Verplichtingen

Ik heb jullie en mezelf beloofd dat ik blogs zou schrijven waarin ik eerlijk zou zijn. Waarin ik ook ‘de andere kant’ zou laten zien. De kant naast een leven van Facebook en Instagram. Van social media. Waardoor het lijkt dat het met iedereen maar fantastisch gaat.

Ik ben aan het uitstellen. Ik weet niet wat ik moet vertellen dus ben ik aan het uitstellen. Ik staar uit het raam en probeer dieper te graven. Wat heb ik meegemaakt, wat is er allemaal gebeurd? Het kan toch niet zo zijn dat ik helemaal niets te zeggen heb? Of wil ik gewoon niets zeggen? Wil ik niet dat jullie erachter komen hoe het met me gaat? Hm. Dat zou eigenlijk best goed kunnen. Ik heb even geen zin om mijn leven aan een grote klok te hangen, of in dit geval: in een blog te gieten. Omdat ik niet zo lekker in mijn vel zit. Maar daarom ga ik het toch doen. Want ik heb jullie en mezelf beloofd dat ik blogs zou schrijven waarin ik eerlijk zou zijn. Waarin ik ook ‘de andere kant’ zou laten zien. De kant naast een leven van Facebook en Instagram. Van social media. Waardoor het lijkt dat het met iedereen maar fantastisch gaat. I’m not buying it. Het gaat niet altijd fantastisch. Althans, met mij niet.

Mensen hebben bij mij altijd het idee “jij bent theatermaakster, dus jij bent vast de hele dag allemaal leuke creatieve dingen aan het doen.” Nou, nee hoor. Dat is niet zo. De hoeveelheid tijd dat ik achter mijn laptop zit is om te huilen en veel meer dan ik zou willen. Ik word er moe van en krijg er pijn van in mijn rug. Ik baal van alle verplichte nummertjes die ik heb, zoals administratie, mails en social media. De zakelijke kant van zzp’er zijn. Want het is eerlijk gezegd best wel veel en niet helemaal my cup of tea. Laat mij maar gewoon creëren en optreden in plaats van de boekhouding doen. Want daar ben ik gewoon niet zo goed in. Maar toch hoort het er bij als je ondernemer bent. Je zou kunnen zeggen dat het ‘moet’. Je moet je zaakjes op orde hebben, je moet laten zien aan de wereld dat je bestaat. Dat zou ik weleens minder willen. Minder… verplichtingen. 

Herken je dat? Die last op je schouders waardoor je al je verplichtingen uitstelt en uiteindelijk alleen nog maar met een dekentje op de bank Netflix zit te kijken?

Er moet al zoveel. Sporten, koken, naar verjaardagen, werken, je relatie, slapen en dan wil je ook nog een leuke hobby. Zelfs vrienden en familie voelen soms alsof ze moeten worden ‘afgewerkt’. En dan heb ik nog niet eens kinderen. Man, man, wat heb ik respect voor alle ouders die dat ‘er ook nog even bij doen’. 
Maar wat ik eigenlijk nog het stomst vind aan dit alles, is dat we dan ook nog eens gaan doen alsof alles goed met ons gaat. Nou geloof ik best dat het ook weleens goed met je gaat, maar toch niet altijd? Het leven kan niet altijd groots en meeslepend zijn. Dus waarom zouden we dan de schijn gaan ophouden? Waarom beantwoorden we de vraag “Hoe gaat het?” bijna altijd met “Goed”? Dat zou ik nou weleens willen weten. Daarom stel ik mezelf vandaag die vraag en ga ik hem eerlijk beantwoorden. 

Ik: Hoe gaat het?
Ik: Niet zo super.
Ik: Wat is er aan de hand?
Ik: Ik ben gewoon moe. Ik baal van de drukte waar ik in ben beland. En ik heb het idee dat ik te veel moet.

Altijd maar die verplichtingen. Herken je dat? Die last op je schouders waardoor je al je verplichtingen uitstelt en uiteindelijk alleen nog maar met een dekentje op de bank Netflix zit te kijken?

Maar een verplichting. Wat is dat nou eigenlijk? Het woordenboek geeft me de volgende betekenissen:

1) Dwang.
2) Gebondenheid.
3) Last.
4) Plicht.
5) Schuld.
6) Taak.
7) Verbinding.

Nou, dit rijtje klinkt absoluut niet als muziek in de oren. Bij nummer 1 krijg ik rillingen, nummer 2 geeft me bindingsangst, van nummer 3 krijg ik spontaan pijn in mijn rug, na nummer 4 wil ik overgeven, door nummer 5 wil ik roepen “dat ik niets misdaan heb”, nummer 6 geeft me het gevoel dat ik weer op school zit en nummer 7… Tja. Nummer 7 vind ik als enige wel mooi. De verbinding aangaan met iets of iemand, dat past wel bij mij. 

Het is geen verplichting om met moederdag naar je moeder toe te gaan. Maar je moeder zou het wel heel erg leuk vinden, toch?

Het woordenboek geeft ook het volgende voorbeeld: “Het is geen verplichting om met moederdag naar je moeder toe te gaan.”
Maar je moeder zou het wel heel erg leuk vinden, toch? Is het dan een verplichting? Nee. Maar wél als jij je verplicht voelt.
Maar als je dan nummer 7, verbinding, neemt. Dan klinkt het ineens niet meer zo heel erg vreselijk. Het is geen verplichting om met moederdag naar je moeder te gaan, maar je voelt je verbonden met je moeder en daarom ga je toch. Omdat ze het leuk vind dat je aan haar denkt en om je weer te zien. En dan wordt het ineens een ander verhaal.

Je kunt het zo gek niet bedenken waar je je allemaal verplicht in kunt voelen. Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het me niet ook maar één centimeter verder helpt in mijn leven. Daarom ga ik iets uitproberen. Ik ga al mijn verplichtingen de komende tijd eens vervangen door het woord ‘verbinding’. 

“Ik voel me verbonden met mijn werk, daarom doe ik het.”
“Ik voel me verbonden met mijn vrienden, daarom ga ik naar hun verjaardag toe.”
“Ik voel me verbonden met schrijven, daarom schrijf ik vandaag tóch een blog.”