Creativiteit

Ik maak rood van groen, iets van niets, van soep spaghettisaus. Als er een idee moet worden verzonnen, heb ik er een. Dat anderen met iets logischers waren gekomen zal vast, maar niemand zou het zo bedacht hebben als ik.

Ik ben creatief. Als ik één ding zeker weet, dan is dat het wel. Ik kan over alles twijfelen. Wat ik aantrek en wat ik wil eten. Maar hierover niet. Ik ben het. Punt. 

Ik maak rood van groen, iets van niets, van soep spaghettisaus. Als er een idee moet worden verzonnen, heb ik er een. Dat anderen met iets logischers waren gekomen zal vast, maar niemand zou het zo bedacht hebben als ik. Ik denk verder dan het hokje, het doosje, de box. Sterker nog. Die box bestaat bij mij vaak niet eens. Als ‘iets’ er nog niet is, kan ik ‘iets’ net zo goed zelf verzinnen. Soms reikt mijn fantasie verder dan de mogelijkheden, maar zo blijft er tenminste wat om over te dromen.

“Creativiteit” verder lezen

Zwaar leven

Op dit soort dagen denk ik: ”Ik heb zo’n zwaaaaar leveeeeen. Het is nog moeilijker dan dat van Brigitte Kaandorp.”

9:00 uur
Daar ging ik hoor. Zonder ontbijt de fiets op naar de sportschool. Het was weer zwaar vanochtend. Soms zit ik nog tussen slapen en wakker zijn in en dan krijg je de raarste dingen. “Ik wil niet dat ze me te pakken krijgen en in die kerker stoppen!” dacht ik deze morgen slaperig terwijl ik naar mijn nachtkastje staarde. Daarna lag ik nog minuten lang apathisch te wezen, terwijl ik me allang had moeten haasten om op tijd te kunnen komen. Het resultaat: te laat bij de les. Al sorry mompelend stormde ik de zaal binnen. Ik begon natuurlijk wel meteen enthousiast mee te doen, maar de spierpijn van eergisteren zorgde ervoor dat mijn armen al verzuurde bij de eerste beweging. Waarom wilde ik vandaag zo graag? Ik had ook gewoon in bed kunnen blijven liggen. 
“Zwaar leven” verder lezen

Verplichtingen

Ik heb jullie en mezelf beloofd dat ik blogs zou schrijven waarin ik eerlijk zou zijn. Waarin ik ook ‘de andere kant’ zou laten zien. De kant naast een leven van Facebook en Instagram. Van social media. Waardoor het lijkt dat het met iedereen maar fantastisch gaat.

Ik ben aan het uitstellen. Ik weet niet wat ik moet vertellen dus ben ik aan het uitstellen. Ik staar uit het raam en probeer dieper te graven. Wat heb ik meegemaakt, wat is er allemaal gebeurd? Het kan toch niet zo zijn dat ik helemaal niets te zeggen heb? Of wil ik gewoon niets zeggen? Wil ik niet dat jullie erachter komen hoe het met me gaat? Hm. Dat zou eigenlijk best goed kunnen. Ik heb even geen zin om mijn leven aan een grote klok te hangen, of in dit geval: in een blog te gieten. Omdat ik niet zo lekker in mijn vel zit. Maar daarom ga ik het toch doen. Want ik heb jullie en mezelf beloofd dat ik blogs zou schrijven waarin ik eerlijk zou zijn. Waarin ik ook ‘de andere kant’ zou laten zien. De kant naast een leven van Facebook en Instagram. Van social media. Waardoor het lijkt dat het met iedereen maar fantastisch gaat. I’m not buying it. Het gaat niet altijd fantastisch. Althans, met mij niet.

“Verplichtingen” verder lezen

Belachelijke gedachten

Ik ben mijn eigen vijand en ik zit mezelf al jaren in de weg. Dat is mijn probleem. Toen ik dat besefte maakte het plots niet meer uit hoe groot mijn bus was of hoe hoog ik op de weg zat. Ik voelde me ineens heel erg klein worden.

Laatst reed in mijn bus. Een grote blauwe die we hebben omgebouwd tot camper. Ik voel me altijd enorm groot in die bus, want ik zit hoog op de weg en kijk over alle auto’s uit. Ik had net een vriend afgezet na een ondernemersavond. Geïnspireerd door de avond hadden we gepraat over dromen en de toekomst. Wat we allemaal nog wilden en wat we vooral ook niet wilden. Maar toen ik het laatste stukje alleen naar huis reed, deed ik een grote ontdekking: Ik ben mijn eigen vijand en ik zit mezelf al jaren in de weg. Dat is mijn probleem. Toen ik dat besefte maakte het plots niet meer uit hoe groot mijn bus was of hoe hoog ik op de weg zat. Ik voelde me ineens heel erg klein worden.

“Belachelijke gedachten” verder lezen

Vooruit, ik neem de restjes

Ik vergelijk mijn thuiskomst met een koud geworden pizza. Toen hij net uit de oven kwam was hij heerlijk knapperig en perfect op temperatuur. Maar je kon de pizza niet op, dus bewaarde je de restjes. ‘Lekker voor morgen’ dacht je. Maar toen je hem de volgende dag op wilde eten, was hij helemaal niet meer lekker.

Ik zit in een iets minder noemenswaardige omgeving terwijl ik deze blog schrijf. Een keurig witte bibliotheek in Nieuwegein. Hoge ramen en drie verdiepingen. Met een medewerkster die haar rondes doet, alsof ze op patrouille is. “Je mag niet eten in de bieb!” roept ze vinnig naar een meisje naast me. Een stadhuis en bibliotheek in één. Waar je 6 euro betaald voor het wifi gebruik. Geen koude ijskoffie of verse kokosnoot te vinden.

Wat. doe. ik. hier?  “Vooruit, ik neem de restjes” verder lezen

Hoe ik vrijheid vond

Ze lijken met iedere uitademing ”Taxi? Tour? Food? I give you good price!” te roepen. Als een platenspeler die van generatie op generatie is blijven hangen.

Ik lig in een hangmat van een ecologisch bamboe hutje op het eiland Gili. Op de achtergrond klinken zweverige moskee klanken door een krakende speaker en ik hoor klikkende paardenhoeven. Paard met wagen is hier het transportmiddel en reken maar dat de Indo’s allemaal voor je klaar staan om je op hun wagen te hijsen. Ze lijken met iedere uitademing “Taxi? Tour? Food? I give you good price!” te roepen. Als een platenspeler die van generatie op generatie is blijven hangen. 

Hoe ben ik hier nou weer beland?
Daarvoor neem ik jullie mee naar het begin van deze reis: 

“Hoe ik vrijheid vond” verder lezen

Mijn eerste blog!

Ik lig op een groot bed dat staat op de veranda van een villa in Bali. Dat zijn woorden waar de ontspanning vanaf druipt en je kunt het slechter treffen kan ik je vertellen.

Vandaag, 1 maart 2019 is het dan eindelijk zover. Ik schrijf een blog. Ik begin niet morgen of als ik terug ben in Nederland, ik begin NU. Van uitstel komt afstel en meer van dat soort clichés die wel waar zijn. Dit is geen opwelling. Ik loop al een hele tijd met dit idee in mijn hoofd rond. Maar datzelfde woordje was de laatste jaren ook mijn grootste vijand. Ik had geen tijd. En nu wel? Niet per se. Maar ik kies ervoor om daar verandering in te brengen. Omdat ik dat wil. Motivatielevel op schaal van één tot tien? Elf.

“Mijn eerste blog!” verder lezen