Alles wat ik wil

Ik wil fulltime werken, ik wil reizen, ik wil een kind of twee. Ik wil feestjes geven, liedjes schrijven, tijd hebben voor mijn man. Ik wil sporten, naar leuke festivals en ook ruimte hebben voor familie en vrienden. Oh, en blogs schrijven natuurlijk. Blogs schrijven wil ik ook. Ik wil nieuwe dingen uitproberen, zoals tapdansen en steltlopen. Ik wil naar de sauna, de kerk, de markt. En tijd voor mezelf. Vooral… tijd voor mezelf.

Ik ben erachter gekomen dat alles wat ik wil bestaat. En dat dat een probleem is. Dat het écht bestaat. Want past ‘alles wat ik wil’ eigenlijk wel in mijn agenda?

Even opsommen:
Ik wil fulltime werken, ik wil reizen, ik wil een kind of twee. Ik wil feestjes geven, liedjes schrijven, tijd hebben voor mijn man. Ik wil sporten, naar leuke festivals en ook ruimte hebben voor familie en vrienden. Oh, en blogs schrijven natuurlijk. Blogs schrijven wil ik ook. Ik wil nieuwe dingen uitproberen, zoals tapdansen en steltlopen. Ik wil naar de sauna, de kerk, de markt. En tijd voor mezelf. Vooral… tijd voor mezelf.

Allemaal leuk en aardig hoor. MAAR HOE COMBINEER IK ALLES? 

“Alles wat ik wil” verder lezen

Trip down memory lane

Alles is nog net als vroeger. Dezelfde zwerver bedelt nog steeds om geld. De bekende geur van versgebakken broodjes als ik langs die bakker loop. De kapper, de fontein, de koffiezaak. Het is alsof ik nooit ben weggeweest. 

Als je verhuist moet je altijd enorm wennen aan een nieuwe stad. Waar zit hier de dichtsbijzijnde Lidl? Wanneer worden de vuilnisbakken opgehaald? Hoe fiets ik het snelst naar het centrum? Alles is onbekend. Maar dat is in mijn geval anders. Want na tien jaar ben ik weer terug in mijn oude woonplek!

Alleen… wat doe je eigenlijk als je ‘terug’ bent? Ga je dan precies hetzelfde doen als eerst? Eten bij dat ene restaurant. Naar die bekende kringloopwinkel op de hoek. Naar dezelfde supermarkt, slager, sportschool. Of sta je open voor nieuwe dingen?

Tijdens mijn bezoek aan de stad heb ik mezelf vandaag die vraag gesteld. “Trip down memory lane” verder lezen

Middenin de rotzooi neem ik afscheid

Wat gaan we dit keer beleven? Misschien winnen we wel de lotto? Breng ik een lied uit dat platina krijgt? Maakt Mel Gibson een film over ons leven? Je kunt het zo gek niet bedenken. Ik sta in ieder geval overal voor open. 

Ik probeer heel zachtjes te typen. Naast mij ligt mijn man nog te slapen. We zijn doodmoe en ieder uurtje slaap telt. Maar ik ben zo excited dat ik mijn ogen niet meer dicht kan houden: WE GAAN VERHUIZEN!!!

Ik heb gelezen dat verhuizen één van de meest stressvolle dingen uit het leven is. Ik kan dat zeker beamen, maar ook ontkrachten. Je kunt je kop best boven water (of beter gezegd: de verhuisdozen) houden, als je dat wil. Paniek? Daar kun je voor kiezen. En ik heb daar echt geen zin in. Dus het gaat tot nu toe eigenlijk best goed met me. 

Behalve de eerste dag. Dat moet ik toegeven. We hadden getekend voor het huis, dus er was geen weg meer terug. Maar toen ik zag wat er allemaal nog gedaan moest worden kreeg ik het ineens Spaans benauwd. En dat terwijl ik net naar Engeland was geweest.

“Middenin de rotzooi neem ik afscheid” verder lezen

Grote onthulling

Wat een belachelijk slechte reden voor het schrijven van een lied! Het kwam niet voort uit een diep gevoel of emotie. Ik had ook niet al maanden een goed idee liggen. Nee. ‘Binnen een week iets afhebben’ was mijn reden. Toch greep ik hem met beide handen aan. Er zijn meerdere wegen naar Rome en dit was er tenminste één. Daarom schreef ik het volgende lied:

Ben je er klaar voor? De grote onthulling!? Ik heb jullie beloofd de titel van mijn nieuwe liedje bekend te maken! Het leek me leuk om dat door middel van een blog te doen. Maar voordat we bij moment suprême aankomen ga ik eerst nog wat vertellen over het schrijfproces. Want het is ook zonde om zomaar die titel neer te kwakken, zonder de spanning te hebben opgebouwd. (Of je scrolled alvast naar beneden als je niet kan wachten. Wat je doet als niemand kijkt moet je zelf weten.)

Ik voelde me de afgelopen dagen een echte kluizenaar. Ik was de clip van mijn liedje aan het editten. Dit lied moest afkomen vóór de zomer. Mijn vorige deadline (eind december) heb ik zeg maar nét niet helemaal gehaald. Er kwam een wereldreis tussendoor. En deadlines zijn er soms om scheit aan te hebben. Maar het moment is nu echt aangebroken. De video is af en het lied ligt bij de producer, die hem zal gaan mixen. Daarna is hij klaar en kunnen jullie hem op 1 juli allemaal beluisteren! Spannend…

“Grote onthulling” verder lezen

Creativiteit

Ik maak rood van groen, iets van niets, van soep spaghettisaus. Als er een idee moet worden verzonnen, heb ik er een. Dat anderen met iets logischers waren gekomen zal vast, maar niemand zou het zo bedacht hebben als ik.

Ik ben creatief. Als ik één ding zeker weet, dan is dat het wel. Ik kan over alles twijfelen. Wat ik aantrek en wat ik wil eten. Maar hierover niet. Ik ben het. Punt. 

Ik maak rood van groen, iets van niets, van soep spaghettisaus. Als er een idee moet worden verzonnen, heb ik er een. Dat anderen met iets logischers waren gekomen zal vast, maar niemand zou het zo bedacht hebben als ik. Ik denk verder dan het hokje, het doosje, de box. Sterker nog. Die box bestaat bij mij vaak niet eens. Als ‘iets’ er nog niet is, kan ik ‘iets’ net zo goed zelf verzinnen. Soms reikt mijn fantasie verder dan de mogelijkheden, maar zo blijft er tenminste wat om over te dromen.

“Creativiteit” verder lezen

Zwaar leven

Op dit soort dagen denk ik: ”Ik heb zo’n zwaaaaar leveeeeen. Het is nog moeilijker dan dat van Brigitte Kaandorp.”

9:00 uur
Daar ging ik hoor. Zonder ontbijt de fiets op naar de sportschool. Het was weer zwaar vanochtend. Soms zit ik nog tussen slapen en wakker zijn in en dan krijg je de raarste dingen. “Ik wil niet dat ze me te pakken krijgen en in die kerker stoppen!” dacht ik deze morgen slaperig terwijl ik naar mijn nachtkastje staarde. Daarna lag ik nog minuten lang apathisch te wezen, terwijl ik me allang had moeten haasten om op tijd te kunnen komen. Het resultaat: te laat bij de les. Al sorry mompelend stormde ik de zaal binnen. Ik begon natuurlijk wel meteen enthousiast mee te doen, maar de spierpijn van eergisteren zorgde ervoor dat mijn armen al verzuurde bij de eerste beweging. Waarom wilde ik vandaag zo graag? Ik had ook gewoon in bed kunnen blijven liggen. 
“Zwaar leven” verder lezen

Verplichtingen

Ik heb jullie en mezelf beloofd dat ik blogs zou schrijven waarin ik eerlijk zou zijn. Waarin ik ook ‘de andere kant’ zou laten zien. De kant naast een leven van Facebook en Instagram. Van social media. Waardoor het lijkt dat het met iedereen maar fantastisch gaat.

Ik ben aan het uitstellen. Ik weet niet wat ik moet vertellen dus ben ik aan het uitstellen. Ik staar uit het raam en probeer dieper te graven. Wat heb ik meegemaakt, wat is er allemaal gebeurd? Het kan toch niet zo zijn dat ik helemaal niets te zeggen heb? Of wil ik gewoon niets zeggen? Wil ik niet dat jullie erachter komen hoe het met me gaat? Hm. Dat zou eigenlijk best goed kunnen. Ik heb even geen zin om mijn leven aan een grote klok te hangen, of in dit geval: in een blog te gieten. Omdat ik niet zo lekker in mijn vel zit. Maar daarom ga ik het toch doen. Want ik heb jullie en mezelf beloofd dat ik blogs zou schrijven waarin ik eerlijk zou zijn. Waarin ik ook ‘de andere kant’ zou laten zien. De kant naast een leven van Facebook en Instagram. Van social media. Waardoor het lijkt dat het met iedereen maar fantastisch gaat. I’m not buying it. Het gaat niet altijd fantastisch. Althans, met mij niet.

“Verplichtingen” verder lezen

Belachelijke gedachten

Ik ben mijn eigen vijand en ik zit mezelf al jaren in de weg. Dat is mijn probleem. Toen ik dat besefte maakte het plots niet meer uit hoe groot mijn bus was of hoe hoog ik op de weg zat. Ik voelde me ineens heel erg klein worden.

Laatst reed in mijn bus. Een grote blauwe die we hebben omgebouwd tot camper. Ik voel me altijd enorm groot in die bus, want ik zit hoog op de weg en kijk over alle auto’s uit. Ik had net een vriend afgezet na een ondernemersavond. Geïnspireerd door de avond hadden we gepraat over dromen en de toekomst. Wat we allemaal nog wilden en wat we vooral ook niet wilden. Maar toen ik het laatste stukje alleen naar huis reed, deed ik een grote ontdekking: Ik ben mijn eigen vijand en ik zit mezelf al jaren in de weg. Dat is mijn probleem. Toen ik dat besefte maakte het plots niet meer uit hoe groot mijn bus was of hoe hoog ik op de weg zat. Ik voelde me ineens heel erg klein worden.

“Belachelijke gedachten” verder lezen

Vooruit, ik neem de restjes

Ik vergelijk mijn thuiskomst met een koud geworden pizza. Toen hij net uit de oven kwam was hij heerlijk knapperig en perfect op temperatuur. Maar je kon de pizza niet op, dus bewaarde je de restjes. ‘Lekker voor morgen’ dacht je. Maar toen je hem de volgende dag op wilde eten, was hij helemaal niet meer lekker.

Ik zit in een iets minder noemenswaardige omgeving terwijl ik deze blog schrijf. Een keurig witte bibliotheek in Nieuwegein. Hoge ramen en drie verdiepingen. Met een medewerkster die haar rondes doet, alsof ze op patrouille is. “Je mag niet eten in de bieb!” roept ze vinnig naar een meisje naast me. Een stadhuis en bibliotheek in één. Waar je 6 euro betaald voor het wifi gebruik. Geen koude ijskoffie of verse kokosnoot te vinden.

Wat. doe. ik. hier?  “Vooruit, ik neem de restjes” verder lezen

Hoe ik vrijheid vond

Ze lijken met iedere uitademing ”Taxi? Tour? Food? I give you good price!” te roepen. Als een platenspeler die van generatie op generatie is blijven hangen.

Ik lig in een hangmat van een ecologisch bamboe hutje op het eiland Gili. Op de achtergrond klinken zweverige moskee klanken door een krakende speaker en ik hoor klikkende paardenhoeven. Paard met wagen is hier het transportmiddel en reken maar dat de Indo’s allemaal voor je klaar staan om je op hun wagen te hijsen. Ze lijken met iedere uitademing “Taxi? Tour? Food? I give you good price!” te roepen. Als een platenspeler die van generatie op generatie is blijven hangen. 

Hoe ben ik hier nou weer beland?
Daarvoor neem ik jullie mee naar het begin van deze reis: 

“Hoe ik vrijheid vond” verder lezen